آقای پزشکیان رییس جمهور ایران که انگار تفرعن و بالادست بودن موجب شده که نگاه ارباب رعیتی به مردم داشته باشد. با خودبزرگ بینی تهوع آوری که فقط در افرادی معلوم الحال دیده بودیم میگوید: خودمان نباید آب به آسیاب دشمن بریزیم، ما باید به مدیران و مسئولان خود اعتماد داشته باشیم. مردم را نباید نسبت به مسئولان نگران کرد”

این جناب که ظاهرا نگران وجه مسئولان است و راهکار را بیخبر گذاشتن مردم میداند که یک وقت بی اعتمادی نسبت به مسئولان شکل نگیرد. به نظر میرسد ایشان حد مردم را رعیت با قابیلت تبدیل به دستگاه‌‌های واریز رای تصور کرده و با توهین به شعور ملت دارد بر اینکه مردم در بی خبری بمانند و نباید در جریان اینکه مسئولان در مورد زندگی و کشور ایشان چه تصمیمی میگیرند تاکید میکند.

آقای پزشکیان، این همه تهور و تفرعن را از کجا آوردی!؟ جنابعالی میتوانی در مورد آن کسانی که بهت رای دادند اینطوری حرف بزنی، آنها هم تصمیم میگرند که آیا میتوانی دفعه بعد هم رییس جمهور باشی یا نه؛ چی در مورد خودت و ملت ایران فکر کردی که به نظرت رسید اجازه داری چنین سخنی بگویی!؟

البته شخصا از آن خبرگزاری توقع بیشتری ندارم، اما شما با دیگران … وارد گفتگو شدی، حرفهای عجیب و غریبی بینتان رد و بدل شد. کی به شما این اجازه و حق را داده از مردمی که علیرغم این همه شواهدبرای حمله قریب الوقوع رهبرشان را ترور کردند؛ به کشورشان تجاوز کردند، فرزندانشان را به شهادت رساندند چنین چیزی بخواهید!؟ تمام آن اتفاقات حین مذاکرات انجام شد و آن مردمی که شما با لحن ارباب گونه گنده‌تر از دهانت آنها را رعیت پنداشتی حق دارند که در تمامی امور مربوط به کشور قرار بگیرند. چی شده که فکر کردی اجازه داری در مورد سطح آگاهی یک ملت اعمال نظر کنی!؟ وقتی مردم میبینند که مسئولان کشور دارند با همان قاتلان و متجاوزان مذاکره میکنند و باج میدهند، حق دارند که نگران شوند، حق دارند که سوال داشته باشند و مطالبه کنند. شما کی هستی که به ملت ایران اینطور از بالا به پایین و ارباب رعیتی نگاه میکنی!؟ دوره این حرفها خیلی وقت پیش تمام شد، نکند خبر نداری این مردم انقلاب کردند که اینطوری تحقیر آمیز در موردشان صحبت نشود و رعیت نباشند. با چه رویی میگویی که مردم باید اعتماد کنند؟ به کی اعتماد کنیم؟ به تو؟ به کی؟ شما نه تنها باید عذرخواهی کنی، که به نظر من حقت همین است که دفعه بعدی برایت وجود نداشته باشد.

حرفهایت که خیلی به من برخورد، نمیدانم کسانی که بهت رای دادندچه نظری خواهند داشت. شرم بر شما باد با این همه اتفاقات شوم و دردناک که برای کشور افتاده باز هم میکوشید مردم را در تاریکی و سایه و بیخبری و به دور از مطالبه گری نگه دارید؛ این مردم داغدیده تا کی باید به قول خودتان به مسئولان اعتماد کنند؛ و آبی به آسیاب دشمن ریخته نشود!؟ اینطور که شما میفرمایی دانستن و آگاه بودن و در جریان امور قرار داشتن مردم ایران یعنی آب به آسیاب دشمن ریختن؛ پس وای بر ما و بر این سرزمین که دشمنمان آگاهی میخواهد و مسئولمان بی خبری! نه جانم، کدام آب و آسیاب، آن جریانی که چرخ آسیاب دشمن را به حرکت در میاورد همانا نا آگاه و بی خبر نگه داشتن ملت است که با تهییج از سوی دشمن حوادث دی ماه تکرار نگردد!

سخن آخر، وقتی شما اینطور در مورد ملت ایران گستاخانه و هتاکانه سخن میگویی و قرار گرفتن ملت در جریان اخبار و امور و مطالبه گری را به مثابه آب به آسیاب دشمن ریختن میدانی باید توضیح بدهی خودت چه چیزی در آسیاب دشمن هستی، چرخ آسیابی یا سنگ آسیاب؟

#مرگ_بر_اسرائیل
#مرگ_بر_آمریکا

پدرم گفت حسین  تا که بگویم گفتم
روز محشر   بپذیرد    مرا    خشنودم
______________________
بر   مزارم   بنویسید   که   خادم   بودم
روز  و شب  روضه ارباب دمادم    بودم

ای حسین خون خداجان علی دستم گیر
چونکه برعشق  شما محکم و قائم بودم
______________________
بر     مزارم    بنویسید   مسلمان    بودم
عاشق  مکتب  اسلام   و  به  قرآن بودم

مادرم   گفت  حسینی   شدم و نوکر  او
من  در این راه ز جان پیرو ایشان بودم
______________________
بر   مزارم  بنویسید که  مهمان   بودم
چند روزی به تن خویش به زندان بودم

آمدم  پاک ولی  رفتم  از  آن  آلوده
وقت رفتن به خدا سخت پشیمان بودم _____________________
بر   مزارم    بنویسید  مسافر     بودم
از جهان رفتم و با عشق حسین آسودم

دارم  امید   شفاعت ز حسین زهرا
گر نگاهم   نکند  وای  یقین   مردودم
_____________________
بر    مزارم   بنویسید  که  ذاکر  بودم
هرکجا  بزم  حسین بود که حاضر بودم

دم ز  او  میزدم و نوحه گری کارم بود
بیقرار از مددش گشته و شاکر بودم ______________________
بیقرار اصفهانی

۱۰ محرم ۶۱ هجری. اصحابش که شهید شدند و او یکه و تنها شد، رو به لشکر کفر کرد. فرمود: «برای چه با من می جنگید؟ سنتی را تغییر داده‌ام؟ شریعتی را دگرگون ساخته‌ام؟ حقی را ناحق کرده‌ام؟».
کور و کر بودند. تنهایی او را می‌دیدند. حتی برخی‌شان بر غربتش هم گریه کرده بودند، اما مال حرام شکمشان را پر کرده بود. بغض، خون جلوی چشمشان شده بود. گفتند: «انا نقاتلک بغضا منا لأبیک و ما فعل بأشیاخنا یوم بدر و حنین؛ یعنی به خاطر کینه‌ای که از پدرت داریم با تو میجنگیم، چرا که او در بدر و حنین و بزرگان ما را کشته است».

و چون از کار گذشت، خواهرش سر بر بدن برادر گذاشت و فریاد برآورد و شکایت پیش رسول الله برد. فرمود:« پدرم به فداى آن کسى که روز دوشنبه خیمه‏هایش غارت شد».

ارباب ما، در روز دوشنبه به شهادت نرسید، اما دوشنبه تاریخی بود که عاشورا را آفرید. جایی دورتر از کوفه و کربلا. در مدینه، در محلی که به سقیفه بنی ساعده معروف است. در زمانی که هنوز پیامبر را دفن نکرده بودند، عاشورا را آفریدند و امام ما را شهید کردند. دقیقا روزی که بر دستور خدا و وصیت پیامبر نه آوردند و بنای تحریف را در امت او گذاشتند. دقیقا همان روزی که حق را به ناحق دادند و داغی را بر دل شیعه گذاشتند. آن روز، همان روز سیاه، روز دوشنبه بود…
شهادت او، بغضی تاریخی داشت. بغضی که جز با تحریف تاریخ به دست نیامده بود و دشمنی‌ای که اساسش بدعت و حسادت بود.

سلام بر او، بر او که کشته حسادت دنیا شد. سلام بر او که بعد از هزاران سال همچنان غریب است. سلام بر او که داغ او سرد نخواهد شد. سلام بر او، سلام بر کشته روز دوشنبه…

#شب_دهم

💚اللهم عجل لولیک الفرج 🤲

سالی دگر آغاز شد و حنجره‌هامان
با مرثیه همدم شده و خامنه‌ای نیست

ای‌ وای که بار دگر این سینه‌ی مجروح
محتاج به مرهم شده و خامنه‌ای نیست

هم جان من آمد به لبم هم جگرم سوخت
هم قامت من خم شده و خامنه‌ای نیست

در شام غریبان به شمار سپه شام
از طاقت من کم شده و خامنه‌ای نیست

مانند زمانی که به خون خفت اباالفضل
هنگامه‌ی ماتم شده و خامنه‌ای نیست

از بانگ جگرسوز “علمدار نیامد”
لرزان، تن عالم شده و خامنه‌ای نیست

ای‌وای که در بیت، حسینیه‌ی عشاق
بی مونس و همدم شده و خامنه‌ای نیست

بر پای اسیران غمش بند یتیمی
چون سلسله محکم شده و خامنه‌ای نیست

تا شعله بگیرد دل من هر طرف، آتش
از طعنه فراهم شده و خامنه‌ای نیست

در سعی و صفای حرمش چشم محبان
چون چشمه‌ی زمزم شده و خامنه‌ای نیست

برخاسته این قوم به هر کوی و خیابان
ایران، همه پرچم شده و خامنه‌ای نیست

در سوگ شهیدان، رخ هر آینه‌ پنهان
در آه دمادم شده و خامنه‌ای نیست

“روزی که نباشد” همه گفتیم محال است
این فرض، مسلم شده و خامنه‌ای نیست

افشین علا

پاسخ رهبری (صفحه ۶-۷):
«امروز و تا این نقطه از حماسه دفاع مقدس سوم، به جرأت میتوان گفت که شما ملت قهرمان ایران، پیروز قطعی این میدان بوده‌اید. … این بی شک نعمتی الهی است که از برکت خون رهبر شهیدمان … به ملت ایران ارزانی شده است.»
👈آتش‌بس تحمیل نشده، بلکه نتیجه پیروزی و فرصتی برای تثبیت آن است. نه تنها سخن از تحمیل نیست، بلکه آقا الحمدلله از نتایج و روند راضی هستند نشانه پیروزی میدانند.

🔺 شبهه ۲: «مذاکره یعنی عقب‌نشینی از اصول»
پاسخ رهبری (صفحه ۷):
«نباید با اعلام بنای بر مذاکرات با دشمن، تصور شود که حضور در خیابانها لازم نیست. بلکه اگر بر فرض، ضرورتاً نوبت دوره سکوت صحنه نبرد نظامی رسیده باشد، وظیفه آحاد مردم … سنگین‌تر از قبل به نظر می‌رسد.»
👈 نه تنها مذاکره، عقب نشینی از اصول شمرده نشده بلکه مذاکره با حضور مردمی و میدانی انجام می‌شود و ابدا به معنای عقب‌نشینی نیست.

🔺 شبهه ۳: «ما حزب‌الله را در لبنان تنها گذاشتیم»
پاسخ رهبری (صفحه ۹):
«ما طالب جنگ نبوده و نیستیم ولی به هیچ وجه از حقوق حقّه خود دست نمی‌کشیم و در این جهت همه جبهه مقاومت را به طور یکپارچه در نظر داریم.»
👈جبهه مقاومت یکپارچه است و ایران هیچ بخشی از آن را رها نکرده.

🔺 شبهه ۴: «اسرائیل با قتل‌عام لبنان توافق را شکست؛ پس توافق باطل است»
پاسخ رهبری (صفحه ۸-۹):
«حتماً متجاوزین تبهکاری که کشور ما را مورد حمله قرار دادند را رها نمی‌کنیم. حتماً غرامت تک تک صدمات … را طلب خواهیم کرد و حتماً مدیریت تنگه هرمز را به مرحله جدیدی وارد خواهیم نمود.»
👈جنایت اسرائیل بی‌پاسخ نمی‌ماند، اما این به معنای فروپاشی کل توافق نیست؛ پاسخ در جای خود و با حفظ اهرم‌های اصلی داده می‌شود.

🔺 شبهه ۵: «چرا هنوز انتقام خون شهدا گرفته نشده؟»
پاسخ رهبری (صفحه ۹):
«عزم قاطع بر انتقام خون پاک ایشان و همه شهدای جنگ تحمیلی دوم و سوم را در روح و قلب خود زنده نگه می‌دارد و پیوسته مترصد تحقق آن خواهد بود.»
👈 انتقام یک وظیفه زنده و ماندگار است؛ زمان آن را «مترصد بودن» تعیین می‌کند، نه شتاب‌زدگی.

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم برای نقش‌آفرینی، حتماً باید شرایط خاصی مهیا باشد یا در میدان‌های بزرگ حضور داشته باشیم؛ اما در منطق قرآن و سنت الهی، عظمتِ کارِ یک انسان به «وسعتِ میدان» بستگی ندارد، بلکه به «وسعتِ نیت» و «کیفیتِ تلاش» او در همان میدانِ محدودش بستگی دارد.

این مفهومِ عمیق را در چند محور می‌توان بررسی کرد:

۱. حضور فرازمانی در میدان (جهادِ بالقوه) 
کسی که در حد توان خود تلاش می‌کند اما میدانِ بزرگتری برایش مهیا نیست، به واسطه «نیتِ صادقانه»، بالاترین درجات را می‌گیرد.
پس از پیروزی در یکی از جنگ‌ها، مردی به امیرالمؤمنین (ع) گفت: «ای کاش برادرم بود و این پیروزی را می‌دید.» حضرت پرسیدند: «آیا قلب و نیت او با ما بود؟» مرد گفت: «آری.» حضرت فرمودند:
*"پس او در این نبرد با ما حضور داشته است! بلکه در این لشکرِ ما، کسانی حضور دارند که هنوز در صلب پدران و رحم مادران خود هستند…"* (نهج‌البلاغه، خطبه ۱۲)

۲. وفاداری در کم، فرماندهی در زیاد فرماندهی در میدان‌های بزرگ، پاداشِ سربازیِ صادقانه در  میدان‌های کوچک است. اگر یک فرد عادی (دانشجو، کارگر،مادر،کارمند) در همان شعاعِ اثرگذاریِ خود، با بصیرت و ازخودگذشتگی عمل کند، در حالِ «ظرفیت‌سازی» است. وقتی شرایط کلان تغییر کند، او به دلیل تمرین‌های قبلی‌اش، در ترازِ یک «فرمانده» ظاهر می‌شود.

۳. ماجرای طالوت؛ آماده‌سازی در روزهای عادی 
وقتی بنی‌اسرائیل از پیامبرشان فرمانده خواستند، خدا جوانی گمنام به نام «طالوت» را انتخاب کرد. او یک نظامیِ مشهور نبود، اما در زندگی عادی‌اش، روی دو چیز کار کرده بود: علم و توانمندیِ جسمی («بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ»). چون در شرایط عادی ظرفیت‌سازی کرده بود، وقتی میدان مهیا شد، مستقیماً «فرمانده کل» شد!

۴. انتظارِ پویا (آمادگی در خیمه) 
امام صادق (ع) می‌فرمایند: *"هر کس از شما در حال انتظار این امر (و با آمادگی کامل) از دنیا برود، مانند کسی است که در خیمه فرماندهی امام زمان (عج) حضور داشته است."*

🎯 خلاصه کلام:
میدان‌های بزرگ، انسان‌های بزرگ نمی‌سازند؛ بلکه انسان‌هایی را که در میدان‌های کوچکِ روزمره، خود را بزرگ کرده‌اند، کشف می‌کنند. کسی که امروز در برابر وسوسه‌ها، مشکلات و دفاع از حق در یک جمع خانوادگی یا فضای مجازی تمام‌قد می‌ایستد، در حال گذراندن دوره‌ی فرماندهیِ الهی است و روزی که میدان مهیا شود، یک سربازِ صفر نخواهد بود.
اما کسی که امروز کم‌فروشی کند، در میدان‌های بزرگ دچار فروپاشی خواهد شد.
#تأملات_دینی