«سرو ایستاده زیر آسمان عشق»

ای قهرمان نامدار! ای قاسم سلیمانی!

از کجا باید آغاز کرد وصف پروازت را؟ از شب‌های سردی که در سایه سکوت، عَلَم دفاع برافراشته بودی، یا از آن صبحگاهی که آسمان، تاب شنیدن خبر رفتنت را نداشت؟ تو رفتی، و هر آنچه از تو باقی ماند، تنها یک نام نیست؛ یک مکتب است، یک درس جاودانه از استقامت و عشق بی‌حد و مرز.

می‌گویند آسمان برای مردان بزرگ تنگ است؛ تو اما، با دستانت وسعت دادیش و با خونت، آبی‌ترش کردی. ما مانده‌ایم و کوله‌باری از خاطرات تو؛ خاطراتی که نه در تاریخ‌های خاک‌گرفته، بلکه در تپش قلب میلیون‌ها انسانی که با نامت زنده شده‌اند، حک شده است.

دلتنگ آن لبخند نجیب و آن نگاه نافذ هستیم؛ نگاهی که فراتر از مرزها، آینده را می‌دید و برای آرامش مظلومان، لحظه‌ای آرام نداشت. چشمانت حکایت از قصه‌هایی داشت که هیچ‌گاه به زبان نیامد، از سفرهایی که در پس آن، جز خدمت به خلق نبود. تو فرمانده‌ای بودی که با قدم‌هایت بر خاک می‌رفتی، و این تواضع، شمشیر برنده‌ات در برابر دشمنان بود.

حالا که نیستی، زمین سنگین‌تر شده است. هر پرچمی که به اهتزاز درمی‌آید، یادآور دستان توست؛ هر قطره اشکی که برای مظلومی ریخته می‌شود، انعکاس دریای قلب توست. تو نمرده‌ای؛ تو در قاموس شهادت، به ابدیت پیوسته‌ای. شهادت، نه پایان راه، که زیباترین پایان برای مردی بود که تمام عمرش را وقف پایان دادن به رنج‌ها کرده بود.

آری، ای سردار! آنچه از تو به جا مانده، فقط خاطره نیست؛ میراثی گران‌بها از غیرت و شجاعت است که باید نسل به نسل منتقل شود. این میراث، سنگینی مسئولیت ماست در ادامه‌ی راهی که با خون تو فرش شد.ما می‌دانیم که رفتن تو، نه یک شکست، بلکه بزرگترین پیروزی برای ملتی بود که به سادگی قهرمانانش را نمی‌شناسد. تو از میان ما رفتی تا درس بزرگ‌تری را بیاموزی: قهرمان واقعی، آن است که با رفتنش، زنده‌تر می‌شود.

روحت شاد، ای سرو ایستاده زیر آسمان عشق.

🌷💐💐🌷🌺⚘⚘🌺🌸🌸🌺