آرزو کردم خدا را گوهری
سالم و زیبا نگارین اختری

بر سرم او ریخت یکدنیا گهر
داد ما را او زرحمت دختری

دختری مانند گل زیبا و پاک
از همه ناراستی‌ها او بری

او گل کاشانه ما می‌شود
می‌کند بر ماهتاب او سروری

لطف حق شامل شده بر حال ما
می‌گشاید یک به یک بر ما دری

خنده بر لب دارد و نوری به چشم
با نگاهش می‌کند افسونگری

من چه خوشبختم که دارم دختری
دختری زیبا رخی تاج سری

او شده نور دو چشمان پدر
میفروشم فخر بر انس و پری

بارالهی لطفت از حد شد فزون
بازهم کردی تو بنده پروری

دوست دارم تا بگویم بشنود
حرف دل با شعر زیبای دری

دخترم زیبا گلم ای عشق من
در نگاهم از همه عالم سری

کاش می‌شد تا ببینی در دلم
کز همه خوبان عالم برتری

من برایت آرزو دارم همه
خوبی و پاکی و نیکو اختری

بهروز حبیبی

یا کریمه ی اهل بیت و یا خواهر امام رئوف

به یمن میلادتان ، ذره ذره نور می‏شویم و قطره قطره حضور

و دل را به سرای کرامتتان دخیل می‏بندیم تا در روز مقدس تولدتان ، با دست ‏های پاکتان تطهیر شویم

بانو ! روز میلاد تو ، کبوترانه مهمان حرمت می شوم ،

دانه های عشق از صحن و سرایت برمی چینم و دور تا دور گنبد طلایی ات می گردم و این گونه جشن می گیرم.

پیش از خورشید ، گنبد طلایی توست که هر روز طلوع می کند.

صبح شهر قم مدیون توست؛ مدیون خورشیدی که شب نیز بر فراز شهر آشکار است.

روز میلاد تو ، کبوترانه مهمان حرمت می شوم.

جشنی است که همه در آن دعوتند؛ کوچک و بزرگ ، پیرو جوان؛

دور تا دور حرم تو چرخ می زنند و چرخ می زنند و نگاه مهربان و نوازشگر تو ، پر و بال دلشان را نوازش می کند.

زیارت نامه خواندنِ این روز ، حال و هوای دیگری دارد.

روز میلاد توست و تو روشنی به ما هدیه می دهی و ما با دستانی پر از روشنی ، از این حُسن بازمی گردیم؛

با دل هایی که در حوضچه چشمانمان با آب دیده تطهیر شده است.

روز میلاد تو هر روز در ما تکرار می شود ، ای تکرار روشنی در روح و روان ما!

مثل بهار ، ناگهان می رسی همه پنجره ها را به آغوش باغچه ها می کشانی.

با آمدنت ، بهار بر شانه ابرها می ایستد و همه درختان گمشده را فریاد می زند.

وقتی از تو می نویسم ، کلمات می خواهند از خوشحالی بال در بیاورند.

تو که متولد شدی ، خاک ، خشکسالی را فراموش کرد و همه شعرها شکوفه دادند.

تو که آمدی ، آسمان در حاشیه امن لبخندهای تو به باران نشست و صدایت را همه رودخانه ها آواز کردند

تا در گوش همه درختان بخوانند.

تو که آمدی ، همه ترانه ها عاشقانه شدند و شعرها از لبخند شروع شدند.

تو که لبخند زدی همه آیینه ها شکوفه دادند و خاک درخت شد و شعله ها باران رحمت.

كویر براى حضورت نورانى مى‌شود و پنجره‌ها به شوق رویت، نیمه شبى را به سوى خورشید باز نمى‌شوند. كوچه پس كوچه هاى قم به یمن حضورت نورانى مى‌شوند و سرو هاى آزاد به احترامت قیام مى‌كنند.

آرام آرام، بر پهنه كویر حضور پرولایت شكوفه مى دهد؛ غربت به یمن غریب معنا مى‌یابد.

دلم مى خواهد برایتان از بانویى سخن بگویم كه خیال سبزتان نیمه شبى بر اقامه ی سبزش سلام مى‌دهد و در آینه حرمش چهره آراید.

برایتان از بانویى سخن مى‌گویم كه #همانند زینب علیهاالسلام كه براى قیام قربانى داد و خورشید عاشورا را با صبرش تعریف كرد، او هم با قدمهاى پرحیاتش، به سرزمین كویرى قم حیات بخشید و در رگ ایرانیان خون حمایت از ولایت را جارى ساخت.

برایتان از بانویى سخن مى گویم كه به یمن حضورش، #شهر قم، مركز صدور علم و دانش علوى شد و محل رشد و بالندگى.

برایتان از بانویى سخن مى گویم كه بارگاه زیبایش، پناهگاه دل هاى عاشقى است كه شب هاى چهارشنبه در جمكران بیتوته مى كنند. به نیابت از شیعه در نیمه شب هاى كویرى قم، سر بر آستان حرم حضرت دوست مى سایند و براى ظهور گل نرگس دعا مى كنند و از بانوى كرامت، براى شكوفه دادن درخت اجابت استمداد مى طلبند.

گفتم اینجا تا مشهد چقدر راه است؟!

گفت: آنقدر که بگویی.

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا (ع) 

دلم هوای تو کرده شه خراسانی ..

چه می شود که بیایم حرم به مهمانی…؟

دلم زکثرت زشتی بریده آقاجان…

عنایتی که بیایم، تویی که درمانی…. 

 همیشه  از حرمت ، بـوی سـیـب مـی آیـد

صـدای بـال مـلـائـک ، عـجـیـب مـی آیـد !

سـلـام ! ضـامـن آهـو ، دل  شـکـسـتـه  ی مـن ،

بـه پـای بـوس نـگـاهـت ، غـریـب مـی آیـد

طـلـای گـنـبـد تـو ، وعـده گـاه کـفـتـرهـاسـت

کـبـوتـر دل مـن ، بـی شـکـیـب مـی آیـد

بـرات گـشـتـه بـه قـلـبـم مُـراد خـواهـی داد 

چـرا کـه نـالـه ی «امّـن یُـجـیـب» مـی آیـد … 

 دنیا به رویم بسته باشدمهم نیست. . .

چون در حرم تو همیشه باز است آقا جان