در دل دشت کربلا، جایی که خورشید غم بر افق ستم سایه افکنده بود، بانویی ایستاد که قلبش از درد و داغ پر بود، اما اراده‌اش از فولاد هم محکم‌تر. حضرت زینب(س)، ماه تابان خاندان پیامبر(ص)، در آن روزگار سیاه، مانند شمعی سوخت تا راه حق را روشن نگه دارد.

زینب(س)، تو که شاهد مظلومانه‌ترین شهادت تاریخ بودی، بر سر جنازه برادرت حسین(ع) ایستادی و با آن صدای لرزان اما پرقدرت، فریاد زدی: “ای برادر، ای عزیزتر از جان، کاش می‌مردم و این صحنه را نمی‌دیدم!” اشک‌هایت بر خاک کربلا ریخت و دلت در آتش سوخت، اما تو ایستادی، مثل کوه، مثل دریا.در آن لحظات سخت، تو نه تنها خواهر حسین(ع) بودی، بلکه مادر یتیمان، پناه زینبیان و امید باقی‌ماندگان. با دستان لرزان، کودکان را در آغوش گرفتی و با نگاهت به آنها قوت دادی. تو بودی که در آن شب‌های تاریک، نور امید را در دل‌ها زنده نگه داشتی.

و آنگاه که به کاخ یزید برده شدی، با آن شجاعت بی‌نظیر، در برابر ستمگر ایستادی و گفتی: “أَظَنَنْتَ یَا یَزِیدُ حِینَ أَخَذْتَ عَلَیْنَا أَقْطَارَ الْأَرْضِ وَضَیِّقْتَ عَلَیْنَا آ فَسَحْتَ عَلَیْنَا؟” آیا گمان کردی که با این کارت ما را ذلیل کرده‌ای؟ بدان که ما را جز عزت و افتخار نیست.

ای زینب(س)، تو نه تنها خواهر حسین(ع) بودی، بلکه پرچمدار رسالت او شدی. با آن کلامت، یزید را رسوا کردی و حقیقت را به گوش جهانیان رساندی. تو در آن مجلس، نه به عنوان اسیر، بلکه به عنوان فاتح وارد شدی، زیرا حقیقت همیشه پیروز است.

غم تو، غم همه عاشقان حسین(ع) است. بی‌تابی‌هایت بر سر جنازه برادر، فداکاری‌هایت در کربلا و شجاعتت در برابر یزید، برای ما درس ایستادگی و مقاومت است. ای بانوی صبر و استقامت، روحت شاد و یادت گرامی باد. 🌹

در سوگ آفتاب و حماسهٔ خورشید

اینجا، هم کربلاست، هم طلوع خشم ملت…

نهم دی‌ ماه، تنها یک روز تقویمی نیست؛
آن، تجلیِ خروش «نه»ی ملتی است که در سکوت برهوت فتنه،
و شهید سلیمانی، تنها یک نام نیست؛
او تجسم عینیِ «بله»ی امتی است که در برابر شیاطین جهان،
پس در بزرگداشت این دو،
باید بر بلندای کلمه ایستاد و فریاد زد:

اینجا، شهری که هم‌چشمهٔ فاطمیون می‌تپد و هم آتش خشمِ عاشوراییان در سینه دارد.
نهم دی، یادآور آن انفجار نور بود؛ آن‌گاه که ملت، بصیرت خویش را چون آینه‌ای در برابر تاریکی گرفت و فریاد زد که فرزندان حسین فتنه را در هم میشکنند.
و شهید حاج قاسم، ثمرهٔ درخت پربار همان عهد بود؛ مردی که از دل همین خاک رسته بود و تا اوج افلاک اوج گرفت.
در وجود او، «بصیرت نهم دی» به «عمل جهادی» بدل گشته بود.

او، تبلور زندهٔ همان شعاری بود که ملت در سینه داشت:
«هرکه با قرآن باشد، با ما باشد.
نهم دی، «نفی»ی مقدس بود و شهادت سلیمانی، «اثبات»ی جاودان.
نخست، فتنه را به زباله‌دان تاریخ سپردیم و سپس، پرچم مقاومت را بر بلندای جهان برافراشتیم.

پس امروز، ما در آستانهٔ این دو یادِ مقدس،
نه فقط سوگوار که حماسه‌سازیم.
نه تنها اشک می‌ریزیم، که عهد می‌بندیم.
عهد می‌بندیم که راه «بصیرت نهم دی» و «ایثار سلیمانی» را،
با تندیس‌واره‌ای از وحدت و آگاهی، ادامه دهیم.
خاطرمان باشد:
هر نهم دی‌ای در انتظار سلیمانی‌هاست و هر سلیمانی‌ای، زادهٔ بصیرت یک نهم دی.
ما وارثان این دو میراثیم؛ هم میراث خشم مقدس، هم میراث عشقِ به خون رسیده.

گرامی میداریم روز بصیرت ملتی شکوهمند به رهبری حکیمی استوار و ناخدایی طوفان شکن و ارج می‌نهیم جان فشانی سرباز ولایت و پرچمدار مبارزه با کفر و شرارت و خار چشمان خودفروخته گان و ظالمان عالم ،شهید حاج قاسم سلیمانی ، و تا ابد بر مرامش خواهیم ماند و در مکتبش سلیمانی ها پرورش خواهیم داد.

🔹تا همین یک سال قبل، اگر می‌گفتند روزی می‌رسد که هزار کیلومتر دورتر از غزه محاصره‌شده، ما در ایران، دلشوره می‌گیریم برای انتخاب رهبر حماس و صدقه کنار می‌گذاریم برای سلامتی رهبران مقاومت فلسطین، شاید خودمان هم باور نمی‌کردیم. امروز اما قرارِ قلبِ ما، گره خورده به ضربان قلب جبهه مقاومت و این، به برکت طوفانی است که تو به پا کردی «سنوار» قهرمان.

🔹تو الحق یحیی بودی؛ «زنده‌کننده». در روزگاری که همۀ شیاطین عالم دست به دست هم داده بودند که مسئلۀ فلسطین زیر سایۀ توافقات ننگین عادی‌سازی، برای همیشه به فراموشی سپرده شود، این تو بودی که با طراحی عملیات طوفان‌الاقصی، دنیا را از خواب غفلت پراندی و ماجرای فلسطین را زنده کردی.

🔹خفاش‌ها خیال کرده بودند با پاشیدن خاک به چهرۀ خورشید، نورش را خاموش می‌کنند. کفتار‌های صهیونیست می‌خواستند با انتشار تصاویر عروجت با جسم بی‌جان و از میان تلی از آوار، تحقیرت کنند اما ناخواسته از تو اسطوره ساختند. جان کلام، همین است: «تو را نکشتند مرد! تو را تکثیر کردند.»

او که پاسدار عشق و مکتب رسول الله(صل الله علیه وآله وسلم) می‌شود و آئینه‌ی تمام‌نمای شهادت و ایثار… می‌آید تا خاک، به برکتِ خونِ پاکش، رحمت و شفا باشد و تربت معنا گیرد.

و حال در ماه شعبان، سرخ‌ترین آیه خلقت، با دستان کبریایی پروردگار، نازل می‌شود تا مظلومان را حامی باشد و عطر شهادت را در زمین به ودیعه بگذارد.❤️🌺❤️🌺❤️

یا اباعبدالله الحسین علیه السلام؛
از چشمه جوشان وجودت بر دل‌های خشکیده و اسیر تاریکی‌مان ببار تا روح‌ تشنه‌ی بصیرتِ ما را از زلال نگاه پر مهرت سیراب کنی…🤲

میلاد باسعادت حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام و روز پاسدار، خدمت امام عصر روحی فدا و تمام شیعیان حضرتش فرخنده باد.❤️❤️❤️🎈🎈🎈🎈

دنیا بر سر من آوار شده،اما چراغ امیدی در تاریکی آن، سوسو می‌زند. آن چراغ، امیدواری به میانجی‌گری تو، فاطمه زهرا (س) در درگاه خداوند است. می‌دانم که مرا از محضر خود ناامید نکرده و از خداوند برایم رحمت خواهی گرفت. من گرفتار و درمانده هستم و تمام امید خود را به یاری تو مادر مهربان بشریت بسته‌ام.

به لحظه‌ای که آفریده شدی قسم،با نفس پاک خود، مرا از این گرفتاری نجات ببخش. هر چه پیش‌تر می‌روم، بیشتر در باتلاقی که در آن گیر افتاده‌ام، دست و پا می‌زنم و گویی همه چیز دست به دست هم داده تا مرا به مرز نابودی برساند. اما می‌دانم که در یک لحظه نور مهربانی تو بر زندگی زخم خورده‌ام می‌تابد و تمام مشکلات را از میان برمی‌دارد. تو نزد پروردگار منان، شفاعت کرده و از او حکم نجات مرا خواهی گرفت.